Για την σημαντικότητα της απεργίας πείνας του αναρχικού κρατουμένου Κώστα Σακκά

Στις 4 Ιουνίου του 2013 ο αναρχικός κρατούμενος Κώστας Σακκάς ξεκινάει απεργία πείνας διεκδικώντας την απελευθέρωσή του, καθώς την ίδια ημερομηνία σταματάει το μέγιστο όριο προφυλάκισης για έναν κρατούμενο που διώκεται για δύο υποθέσεις. Ο κατασταλτικός μηχανισμός, όχι μόνο φόρτωσε στον Κώστα, όπως και σε δεκάδες άλλους τα τελευταία χρόνια πάνω από μία υποθέσεις, αλλά τώρα, χωρίς καμία αιτιολόγηση, ανανέωσε για άλλους 6 μήνες την περίοδο της προφυλάκισής του, για να μην τον χάσει από τα “χέρια” του ώσπου να τελειώσουν τα πολύχρονα δικαστήρια του.

 

Όπως και με άλλες υποθέσεις, η νομική πλαστελίνη στα χέρια της δικαιοσύνης και του κράτους, παίρνει το μέγεθος και το σχήμα που εξυπηρετεί τα ίδια τους τα συμφέροντα. Για αυτό δεν είχαμε ποτέ καμία αμφιβολία και είναι καιρός να το παραδεχτούμε όλοι και όλες μας. Τους νόμους του κράτους οφείλουμε να τους πολεμάμε και όχι να τους επικαλούμαστε, μιας και ποτέ δεν τους θελήσαμε σαν διαιτητές ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Όσο συνεχίζουμε να επιζητάμε μια επιστροφή σε ένα προηγούμενο στάδιο της “εύρυθμης” ή και “δίκαιας”(;) καπιταλιστικής λειτουργίας (είτε στο πεδίο της καταστολής, είτε στο πεδίο των εργασιακών, είτε…), τόσο θα χάνουμε τη δυνατότητα να μιλάμε ξεκάθαρα για την ίδια τη φύση των νόμων, των κανόνων και των κοινωνικών “πρέπει” που μας περιτριγυρίζουν, όλων αυτών των συμβάσεων που πιο χαλαρές ή πιο σφιγμένες στραγγάλιζαν τα όνειρα και τις ελπίδες μας για μια ζωή ελεύθερη από κάθε είδους καταναγκασμό και μας υποδούλωναν στην υπηρεσία της τεράστιας καπιταλιστικής κοινωνικής μηχανής.

 

Είναι, εν τέλει, αντιδιαλεκτικό να επικαλείσαι μια νομιμότητα που ψήφισαν αυτοί που σήμερα, λόγω κρίσης ή λόγω φόβου μιας κοινωνικής έκρηξης, την μεταλάσσουν, όπως πάντοτε συνέβαινε, αναλογικά με τα στάδια της ανάπτυξης του ίδιου του κράτους, του ίδιου του καπιταλισμού.

 

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο, σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.Φαντάζει κουραστικό να ξαναειπωθεί: τα διάφορα μπλοκ της εξουσίας (προοδευτικά, φιλελεύθερα, εθνικιστικά) προετοιμάζονται από κοινού για να συνθλίψουν κάθε μορφή αντίστασης για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους, που δεν είναι άλλα από την πάση θυσία διαώνιση της επί πληρωμή (ακόμα) υφαρπαγή της ζωτικότητας μας μέσω της εργασίας, από την πάση θυσία διαώνιση της κατάστασης δουλείας στην οποία έχουμε εκπέσει εδώ και αιώνες.

 

Οι αναλύσεις για το αν υπάρχει στον ορίζοντα ανοιχτό το πεδίο μιας γενικευμένης επαναστατικής προοπτικής, ή για το αν είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε σαν σκλάβοι εξαιτίας της μη συνειδητοποίησης του ρόλου μας ως τέτοιοι από μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων έχουν να δώσουν σίγουρα, αλλά είναι καλύτερο να τις αφήσουμε να φύγουν από την ψυχολογική διάθεση που έχουμε την κάθε περίοδο και να μεταφραστούν πολύμορφα σε πράξεις, να μετρηθούν και να επιβεβαιωθούν ή όχι μέσα από τα ρίσκα που θα πάρουμε μέσα από την τριβή μας με την πραγματική ζωή.

 

Είμαστε στο σημείο λοιπόν, που αυτό που θα καθορίσει την συνέχεια μας, ως κοινότητα, είναι το σθένος που θα χαρακτηρίσει την στάση και τις πράξεις μας απέναντι στην μηχανή. Κάθε μάχη θα έχει την ουσία της και ένας σημαντικός παράγοντας θα είναι η συνέχεια που θα χαρακτηρίσει ή όχι τον αγώνα μας (πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι το καλοκαίρι δεν πρέπει να αποτελεί διακοπές απ’ αυτό που αγαπάμε να κάνουμε). Κομβική σημασία όμως θα έχει ο τρόπος που θα μπορέσουμε να “κερδίσουμε” μια μάχη. Γιατί μια “νίκη” μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για τις αγωνίες που ηττήθηκαν μα δεν έπαψαν να υπάρχουν. Γιατί ο τρόπος που μια νίκη απέναντι στη μηχανή μπορεί να επιτευχθεί, μπορεί να επηρεάσει στο πως εκδηλώνονται άλλοι αγώνες.

 

Τα ΕΚΑΜ, οι συνδικαλιστές, ο κατακερματισμός, η καθεστωτική αριστερά λήγει τους αγώνες, όσο εμείς δεν αναπτύσσουμε την δυναμική αλληλεγγύη μεταξύ μας αλλά και τη συνείδηση της ίδιας μας της δύναμης όταν στεκόμαστε αντιιεραρχικά και συλλογικά, όταν στέλνουμε τους φόβους μας στο διάολο.

 

Υπάρχει λοιπόν, μπροστά μας, η δυνατότητα να σταθούμε μετά από καιρό, δίπλα σε έναν πολιτικό κρατούμενο, που βάζει το ίδιο του το σώμα ανάχωμα σε μια κατασταλτική στρατηγική, που ας μη γελιόμαστε, κλείνει το μάτι σε περισσότερους ανθρώπους πέρα από αυτόν. Κι όσοι σήμερα νομίζουν ότι οι πειραματισμοί του κράτους στους αναρχικούς κρατούμενους αφορούν τους ίδιους και μόνο, ας κοιτάξουν το πώς μετά την καταδίκη του Μπάμπη Τσιλιανίδη, το DNA ξεφύτρωσε και για τους ανθρώπους που αγωνίζονται στις Σκουριές.

 

Υπάρχει λοιπόν, μπροστά μας, ένας αγώνας για να ξεδιπλωθεί, πέρα από ιεραρχίες, διαμεσολαβήσεις, παζάρια και πρωτοπορίες. Έναν αγώνα που οφείλουμε να αγκαλιάσουμε και να αναπτύξουμε με αναρχικά χαρακτηριστικά.

 

Υπάρχει λοιπόν, μπροστά μας, ένας ωκεανός εγωισμών που πρέπει να ξεπεράσουμε και να βάλουμε ως προτεραιότητα, κάτι που πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε ξεχάσει. Το ότι πέρα από τις διαφωνίες που υπάρχουν στην δικιά μας κοινότητα, πέρα από τα τραγικά λάθη που έχουν συμβεί και τις τραγικές επιλογές που έχουν παρθεί, τα τραγικά τείχη που απλώσαμε ανάμεσα μας, πέρα από την κριτική και την αυτοκριτική που οφείλει να γίνει για χίλιες δυο καταστάσεις που δεν πήγαν όπως τις φανταζόμασταν, έχουμε μπροστά μας ένα δρόμο, που για όσους και όσες δεν κάνουν πίσω απέναντι στους βρυχηθμούς των σκυλιών της εξουσίας, θα είναι δύσκολος. Και θα πρέπει να παλέψει ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί για να τον περπατήσουμε, ακόμα και από παράλληλες διαδρομές.

 

Ο δρόμος για την απελευθέρωση του ανθρώπου και της φύσης, που τουλάχιστον, έχει γίνει ξεκάθαρο πια για όλους και όλες μας, πως έχει βαρύ τίμημα και κόστος.

 

Καταληκτικά, ας φροντίσουμε να δείξουμε στο κράτος, πως ο αγώνας που θα δώσει ο Κώστας τον επόμενο καιρό, όχι μόνο δεν είναι αντιπαραθετικός με τους αγώνες που λαμβάνουν χώρα εκτός φυλακής, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους. Πως ο αγώνας του είναι και αγώνας όλων μας. Πως κάθε αγώνας είναι αγώνας όλων των καταπιεσμένων που τολμούν να εξεγερθούν και να επαναστατήσουν.

 

Να συντονίσουμε και να συνδέσουμε τους αγώνες μας

Να πολεμήσουμε με μανία την κοινωνική μηχανή

Αναρχία τώρα και για πάντα
                                                            Αναρχικός πυρήνας “εκ των έσω”

Αναδημοσίευση από http://salonichaos.tumblr.com/post/52089739357

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>